Boeksamenvatting 1: Quiet, Susan Cain

 

De Summer newsletter van Spikes bevatte een Reading List van 5 boeken die betrekking hebben op de productiviteit van teams: 1) Quiet, Susan Cain; 2) De 5 frustraties van teamwork, Patrick Lencioni ; 3) Team of Teams, Stanley McChrystal; 4) How Google works, Eric Schmidt; 5) Getting teams done, Diederick Janse & Marco Bogers.

Deze blogpost geeft een korte samenvatting van het eerste boek ‘Quiet’.

Quiet, The Power of Introverts in a World that Can’t Stop Talking

Wie zou dit boek moeten lezen? Waarom zou jij dit boek moeten lezen? : Velen onder ons hebben een verkeerd beeld van introverte collega’s. Door de sterktes en waarde van introverte medewerkers te miskennen, gaat veel potentieel verloren voor de organisatie, en maken we die collega’s ongelukkig. Aangezien in IT gemiddeld meer introverte mensen werken dan in andere sectoren, heb je er dus alle belang bij om de bijdrage die introverte medewerkers kunnen leveren te maximaliseren.

Quiet Cover

Quiet is een boek dat een betoog houdt voor een juiste waardering van introverte mensen in een wereld die volledig door extroverte mensen lijkt te worden beheerst. Het boek is geschreven door Susan Cain, een advocate die zelf introvert is. Zij gaat uit van haar persoonlijke ervaring waarin ze leerde om niet het algemene verwachte gedrag aan te nemen dat men van advocaten veronderstelt (waar grote ego’s en veel retoriek een rol spelen), maar haar beroep en onderhandelingen te voeren vanuit haar eigen sterkte (die meer gebaseerd is op diepgang en het naar boven brengen van de echte belangen).

Extroverte mensen worden over het algemeen geassocieerd met vlotte praters, zowel in presentaties als in meetings of tijdens sociale events, snelle beslissers die opdrachten snel vastpakken en uitvoeren, die graag multi-tasken en risico’s nemen.
Bij introverte mensen denken we eerder aan trage werkers die zaken in de diepte willen doorgronden, meestal door in afzondering te werken om zich te concentreren op één zaak. Ze staan ook niet gekend als praters, maar worden eerder geassocieerd met een beetje zonderlingen eenzaten die zich in gezelschap afzijdig houden en verlegen zijn.

Door deze veronderstellingen wordt leiderschap meer geassocieerd met extroverten dan met introverten. Daarom ook worden verlegen, in zichzelf gekeerde kinderen meestal aangezet om socialer te zijn, meer buiten te komen en meer vrienden en vriendinnen te hebben, want anders zullen ze het niet maken in de wereld.
Universiteiten, zeker Amerikaanse, zullen studenten aanmoedigen om actief deel te nemen in discussiegroepen, snel standpunten in te nemen, hun ideeën te presenteren voor groepen. Want zo worden ze beter voorbereid op belangrijke functies in de maatschappij, nietwaar. Extrovert zijn is het ideaal.

Tot zover de traditionele uitgangspunten.

Als je ervan uitgaat dat een derde tot de helft van alle mensen eigenlijk introvert zijn, dan zou dat betekenen dat een groot deel van de bevolking automatisch is uitgesloten van succes in onze maatschappij. Dat kan natuurlijk niet waar zijn.

Cain vertelt hoe introverte mensen, onder druk van hun omgeving, zich extrovert leren gedragen in publieke functies, en daar zeer ongelukkig van worden. Dat als ze niet leren om die ‘extroverte momenten’ voldoende af te wisselen met hun natuurlijk gedrag, ze gestresseerd en ziek worden.
Ze weerlegt dat introverten niet sociaal zouden zijn: ze zijn anders sociaal. Ze zijn graag in gezelschap van kleine groepen, waar met diepgang wordt gesproken over onderwerpen die hun ter harte liggen. (Terwijl extroverten er geen probleem mee hebben om b.v. op recepties met vele verschillende mensen te praten, over diverse onderwerpen, zonder dat daar diepgang moet bijzijn.)

Ook de mythe van de extroverte leider wordt door Cain weerlegd: er zijn vele voorbeelden van ‘stille’ overtuigers die er in slagen mensen achter zich te scharen zonder veel en luid te moeten praten, veel onder de mensen te zijn, etc. De inhoud van de overtuiging is belangrijker dan de vorm waarop die wordt verspreid.

Cain maakt ook duidelijk dat het extroverte ideaal cultuurgebonden is. In Aziatische landen waardeert men veel meer het zwijgen en het nadenken, schrijft ze. Aziatische kinderen leren om zich rustig te houden in gezelschap en zich niet te veel te profileren. Ze leren om zich in stilte bezig te houden en hun opdrachten in stilte af te werken. Typisch introvert gedrag. De meeste Aziatische studenten hebben dan ook moeite om zich aan te passen in Amerikaanse universiteiten.

Aan ouders en opvoeders geeft Cain de raad om zich niet te laten vangen door de (foute) traditionele meningen over introverte mensen. Verlegen, zwijgzame kinderen worden dikwijls verplicht om meer contacten te zoeken, samen te spelen, meer te praten. Dat heeft een dubbel negatief effect schrijft Cain: ten eerste krijgen de kinderen de boodschap dat stil en verlegen zijn slecht is, waardoor ze een negatief zelfbeeld krijgen, maar ze worden ook in een gedrag geduwd waar ze fundamenteel ongelukkig van worden. Cain adviseert ouders en opvoeders om introverte kinderen in hun eigenheid en gedrag te respecteren, en hen te leren om op hun manier om te gaan met moeilijke situaties.

Wat leert Spikes uit dit boek:
– Onder IT-ers zijn er nog meer introverte mensen dan gemiddeld in de maatschappij; als we geen rekening houden met de verschillen in hun persoonlijkheid, is er grote kans dat die medewerkers niet optimaal kunnen presteren; we moeten daar dus maatregelen nemen om hen beter in hun eigenheid te laten zijn om optimaal te kunnen bijdragen
– Introverte mensen werken graag in stilte en in afzondering; landschapskantoren doden hun productiviteit; medewerkers van Spikes mogen daarom thuiswerken wanneer ze dat nodig vinden, en in onze kantoren zijn focus booths voorzien waarin ze zich kunnen terugtrekken wanneer nodig
– Introverte medewerkers spreken zich niet spontaan uit tijdens meetings; ze willen een gefundeerde mening ontwikkelen, en dat vergt voorbereiding; daarom mag in meetings nooit de inhoud worden gebracht én standpunten worden gevraagd. Ofwel wordt de inhoud vooraf gecommuniceerd, zodat meningen kunnen worden voorbereid vóór de meeting, ofwel wordt de inhoud tijdens de meeting gebracht, en worden standpunten pas in de volgende meeting ingenomen
– Het is veel efficiënter om aan introverte mensen een schriftelijke reactie te vragen voor of na een meeting, dan een mondelinge tijdens een meeting
– We zoeken naar manieren waarop introverte medewerkers hun waardevolle ideeën en meningen met klanten kunnen delen, anders dan met presentaties of in meetings (de juiste manier is sterk persoonsgebonden).

Quiet, The Power of Introverts in a World that Can’t Stop Talking, Susan Cain, Penguin, ISBN 978-0-141-02919-1

Voor jou gelezen en samengevat door:

Spikes13AmazoJDB.jpg

Marc Vanderheyden, Managing Partner van Spikes N.V.

E-mail: marc.vanderheyden@spikes.be of communication@spikes.be

Twitter: @mceev11 of @spikesnv

LinkedIn: http://be.linkedin.com/in/marcvanderheyden/

Website Spikes: www.spikes.be